Taniec orientalny

Taniec orientalny (po arabsku: raqs sharqi), zwany również tańcem arabskim i potocznie tańcem brzucha, to sztuka, której korzeni doszukuje się w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Istnieje wiele teorii na temat genezy tego tańca, jednak na żadną z nich nie ma jednoznacznych dowodów. W formie jaką dziś znamy taniec ten rozwinął się w XX w.

Taniec brzucha jest najbardziej kobiecym tańcem świata i tak jak kobieta ma wiele twarzy – może być delikatny, energiczny i wesoły, zmysłowy czy tajemniczy. Wbrew potocznej nazwie, która została nadana przez europejczyków, taniec brzucha jest tańcem kompleksowym, obejmującym wszystkie partie ciała. Pierwotnie przestrzenią taneczną było głównie ciało tancerki, jednak obecnie ulega to zmianie, bowiem taniec orientalny czerpie inspirację z baletu, tańca współczesnego czy jazzowego. Dynamiczne ruchy bioder, zmysłowe, falujące ruchy tułowia oraz rąk to ruchy charakteryzujące taniec brzucha.

Istnieje wiele odmian tego tańca - podziały występują ze względu na kraje pochodzenia (np. Egipt, Turcja), ale również na odmienne style wewnątrz kraju (np. folklor egipski i klasyka egipska). Tancerki często wykorzystują różne rekwizyty jak woal, saggaty, miecz, skrzydła Izydy, wachlarze, laska, świecznik i inne.